And the soap continues

Twee jaar nadat ik het plan opvatte om mijn zaak te laten herroepen wegens bedrog dan toch eindelijk de uitslag. Het is mislukt, er is niet eens een inhoudelijke beoordeling geweest en ik moet wederom de proceskosten van ANP betalen. Wil je bijdragen? Dat kan hier.

De wonden zijn gelikt, de messen geslepen. Ik ga cassatie in belang der wet proberen.


De analyse van Charlotte Meindersma over mijn zaak laat precies zien wat er niet deugt aan het vonnis. Dus ik begin maar eens met dat stuk langs de meetlat te leggen, op de wijze zoals ik dat doe voor Fotoclaim nl.


Uit de analyse van Meindersma:

"Een blogger en webwinkeleigenaresse plaatst in 2013 op een van haar blogs, met Google Ads en verwijzingen naar haar webwinkel, een tekst met foto uit het werkstuk van haar dan 9-jarige dochter."
De startzin legt gelijk de vinger op de zere plek. De foto stond inderdaad op een blog, dat was en is voor iedereen duidelijk en daar is geen enkele discussie over geweest. Maar de rechter stelt in het vonnis dat de foto op mijn webshop stond. Meindersma las daar kennelijk, net als andere juristen die erover berichtten, overheen. En dan krijg je dus desinformatie waarmee de indruk wordt gewekt dat ZZP-ers geen handelingen kunnen verrichten als particulier. Oftewel: als je ingeschreven staat bij de Kvk ben je altijd de sjaak en moet je de zakelijke tarieven betalen.

"De kantonrechter vindt de website een commerciële website, vanwege de Google Ads die erop geplaatst zijn. De kantonrechter vertrouwt er niet op dat er maar 80 pageviews zouden zijn geweest, omdat de site 1400 bezoekers per maand trekt."
Meindersma zegt het goed. De kantonrechter vindt dat. De mening van de rechter zou geen rol mogen spelen. Of het blog commercieel was, was geen geschilpunt. Het was voor iedereen overduidelijk dat het een persoonlijk blog was, zelfs voor Meindersma want ze zet dat in de titel van haar analyse. Overigens spreekt de rechter over advertenties en Meindersma vult hier in dat het Google Ads zijn. Ook het in twijfel trekken van het aantal pageviews doet de rechter op eigen initiatief, Hollandse Hoogte heeft er niks over opgemerkt. Ik dacht toen ik het vonnis kreeg – nog onbekend met de lijdelijke beoordeling – dat de bijna gepensioneerde rechter niet wist dat blogberichten in loop der tijd wegebben van de tijdlijn.

"Dat specifiek deze foto, voor dit soort gebruik, eerder tegen een ander tarief in licentie genomen had kunnen worden, werd niet voldoende onderbouwd. Ofwel: het is wel gezegd, maar echt bewijs is daarvan niet geleverd. Eiser heeft wel gemotiveerd betwist dat deze foto voor een lager bedrag in licentie verkrijgbaar zou zijn geweest."
Dat was wél onderbouwd met twee internetlinks naar artikelen waarin tarieven stonden vermeld. De website Eerlijkfoto.nl is bovendien uitgebreid ter zitting besproken. Hollandse Hoogte betwistte dat ik daar een foto had kunnen kopen omdat er advertenties en een link naar mijn webshop op mijn blog staan. Ik heb dat later nagekeken maar die voorwaarde van geen advertenties of link was er niet. Opgemerkt zei verder dat ik van de artikelen en de website Eerlijkefoto.nl een print had gemaakt en meegenomen naar de zitting. Die weigerde de rechter bij de stukken te voegen, ze zou de internetlinks uit het schriftelijke verweer via haar beeldscherm bekijken.

Inmiddels is er jurisprudentie waarin Eerlijkefoto.nl wordt vermeld:
Voor zover ANP dat alsnog zou wensen te weerleggen, geldt bovendien het volgende. [gedaagde] heeft erop gewezen dat ANP in 2012 de website EerlijkeFoto.nl lanceerde, waarop zij haar nieuwsfoto’s verkocht aan kleine blogs - zoals [internetsite] - voor één euro per stuk, in een resolutie tot 1.000 pixels breed. De foto op [internetsite] was slechts 505 pixels breed. Het voorgaande is evenmin door ANP betwist. Het is vaste jurisprudentie dat bij een vergoeding wegens inbreuk op auteursrecht als uitgangspunt zoveel mogelijk dient de gebruikelijke vergoeding voor de auteursrechthebbende in vergelijkbare situaties of in ieder geval een vergoeding die zou zijn gevraagd als wel vooraf zou zijn onderhandeld tussen partijen. Gelet op het voorgaande zou die reële vergoeding voor de foto worden vastgesteld op een bedrag tussen de nul en één euro, reeds daarom kan de door ANP in haar dagvaarding opgenomen licentiederving niet worden toegewezen.

Ik was en ben van mening dat de kantonrechter de schadevergoeding op de tarieven van Eerlijkefoto.nl had moeten begroten. De kantonrechter wees echter het honderdvoudige toe. Tel daar bij op dat Hollandse Hoogte loog dat de fotograaf zijn rechten had overgedragen en dat rechtbank Rotterdam op kafkaëske wijze weigert het vonnis te herroepen, en je snapt misschien waarom ik nog een poging ga wagen bij de Hoge Raad.

"Wat door eiser normaal gevraagd wordt is immers niet boven tafel gekomen, terwijl gedaagde niet voldoende heeft onderbouwd waarom het slechts €10,- zou moeten zijn en de gevraagde vergoeding conform de tarieven van Foto Anoniem niet onredelijk hoog is."
Ook die € 10,- was onderbouwd met verwijzing naar dit artikel. En ja dat Meindersma die tarieven van Foto Anoniem niet onredelijke hoog vindt is bekend. Zie bijvoorbeeld deze zaak en deze zaak.

Allerergste van deze hele soap? Zowel de kantonrechter als Meindersma moeten geweten hebben dat Hollandse Hoogte geen rechthebbende is en de fotograaf ook niet middellijk vertegenwoordigde. Mijns inziens is er sprake van systeemcorruptie, een vals verdienmodel wordt doelbewust in stand gehouden. Iedereen speelt het spel mee.

Funfact: Luuk Koelman (her)schreef destijds mijn verweer. Hij is ervaringsdeskundige en had een akkefietje met Meindersma.


Ik deel mijn kennis gratis. Steun mijn werk, deel het artikel of doe mee met fototrollen in een desinfecterend zonnetje te zetten. Een kop koffie als blijk van waardering maakt mij blij.