Mijn boek gaat eindigen met een pleidooi voor wetsherziening. Hoognodig omdat private partijen het auteursrecht opeisen van alle werken op het openbare internet: in wezen het publieke domein.
Uit de inleiding van het laatste hoofdstuk:
De Nederlandse Auteurswet stamt uit 1912. En ondanks dat zij geregeld gewijzigd en aangevuld is, is er tot op heden geen rechtszekerheid wat betreft digitaal hergebruik van foto’s. De wetgever gaat nog steeds uit van een analoge werkelijkheid en woorden als webpagina en hyperlink ontbreken in de wet. Terwijl de ontwikkelingen maar door blijven gaan, houdt de wetgeving halt bij de boekdrukkunst – met als resultaat een digitaal Wilde Westen. |
| Informatieverspreiding door de eeuwen heen. |
Anno 2026 maakt big tech met een paar mediagiganten in feite de dienst uit op het world wide web. Bij gebrek aan concurrentie is een mediacratie ontstaan: een bestuursvorm waar partijen die de macht hebben om via de media de publieke opinie te beïnvloeden het land regeren. En het lijkt er sterk op dat deze partijen de wetgeving en de rechtspraak naar hun hand trachten te zetten. Met steeds meer rechten voor uitgevers, en minder voor de makers.
In het laatste hoofdstuk vijftien aanbevelingen om de Auteurswet te moderniseren en minder ingewikkeld te maken. Zodat de fotograaf én de fotogebruiker in het digitale tijdperk beter beschermd worden tegen monopolisten die content van het internet opslurpen, herkauwen en er winst mee maken zonder de makers te belonen.
Er loopt een petitie voor het updaten van de Auteurswet. Die kun je nu al ondertekenen uiteraard. Als het boek af is, met daarin de vijftien aanbevelingen plus uitgebreide onderbouwing, ga ik aan de slag met de petitie.
